توسط : چشم‌انداز همکاری‌های دفاعی در دهه ۲۰۲۰
پس از فروپاشی آتش‌بس در خاورمیانه و اجرای طرح پنج‌ساله نوسازی نظامی توسط کره شمالی، پرسش‌ها درباره بازگشت همکاری‌های موشکی میان تهران و پیونگ‌یانگ شدت یافته است. هر دو کشور از دهه ۱۹۹۰ همکاری‌های نزدیکی در توسعه فناوری‌های موشکی داشته‌اند. اگرچه در اوایل دهه ۲۰۲۰ به دلیل انزوای کره شمالی در دوران پاندمی کووید-۱۹، این تعاملات کند شده بود، اما سال ۲۰۲۴ شاهد ازسرگیری تعاملات دیپلماتیک سطح بالا میان دو کشور بودیم.
نقش روسیه و فناوری‌های جدید موشکی
امروزه روسیه به عنوان یک متغیر حیاتی در این معادلات ظاهر شده است. روابط دفاعی عمیق مسکو با هر دو کشور می‌تواند مسیری برای تسهیل یا ابهام در تبادلات فنی میان ایران و کره شمالی ایجاد کند. در حالی که کره شمالی از داده‌های واقعی جنگ اوکراین برای ارتقای دقت موشک‌های سری Hwasong-11 خود استفاده می‌کند، این پیشرفت‌های فنی می‌تواند برای ایران که به دنبال توسعه ابزارهای پیچیده‌تر برای نفوذ در سامانه‌های دفاع موشکی است، جذاب باشد.
سناریوی دستیابی به تسلیحات دوربرد
یکی از مهم‌ترین پیامدهای احتمالی، تصمیم تهران برای دستیابی به سلاح‌های هسته‌ای در پی تحولات سال ۲۰۲۶ است. در چنین سناریویی، ایران احتمالاً به دنبال سامانه‌های پرتاب دوربردتر خواهد بود تا بتواند دشمنان دورتر را در معرض خطر قرار دهد. با توجه به تجربه ۱۰ ساله کره شمالی در آزمایش موشک‌های قاره‌پیما و برنامه‌های پرتاب فضایی ایران، احتمال بهره‌برداری متقابل از توانمندی‌های تقویت‌کننده دوربرد بسیار بالا ارزیابی می‌شود.
برای اخبار بیشتر به صفحه اصلی «تتانیوز» مراجعه کنید.
